Conjugation of حقد
ħa.qa.dato have malice toward, to harbor ill will against Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حِقْد |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَقَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَقَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَقَدَ |
| نَحْنُ | حَقَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَقَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَقَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْقِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْقِدُ |
| نَحْنُ | نَحْقِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْقِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْقِدَ |
| نَحْنُ | نَحْقِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْقِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْقِدْ |
| نَحْنُ | نَحْقِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْقِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْقِدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَقَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَقَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَقَدَتْ |
| نَحْنُ | حَقَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَقَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَقَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْقِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْقِدُ |
| نَحْنُ | نَحْقِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْقِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْقِدَ |
| نَحْنُ | نَحْقِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْقِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْقِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْقِدْ |
| نَحْنُ | نَحْقِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْقِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْقِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْقِدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْقِدْنَ |