Conjugation of حصر
to be unable to express oneself, to falter Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَصْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَصَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَصَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَصَرَ |
| نَحْنُ | حَصَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَصَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَصَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْصِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْصِرُ |
| نَحْنُ | نَحْصِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْصِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْصِرَ |
| نَحْنُ | نَحْصِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْصِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْصِرْ |
| نَحْنُ | نَحْصِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْصِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْصِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَصَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَصَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَصَرَتْ |
| نَحْنُ | حَصَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَصَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَصَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْصِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْصِرُ |
| نَحْنُ | نَحْصِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْصِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْصِرَ |
| نَحْنُ | نَحْصِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْصِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْصِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْصِرْ |
| نَحْنُ | نَحْصِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْصِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْصِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْصِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْصِرْنَ |