Conjugation of حشم
to make angry, to irritate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَشْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَشَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَشَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَشَمَ |
| نَحْنُ | حَشَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَشَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَشَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْشُمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْشُمُ |
| نَحْنُ | نَحْشُمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْشُمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْشُمَ |
| نَحْنُ | نَحْشُمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْشُمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْشُمْ |
| نَحْنُ | نَحْشُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُحْشُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُحْشُمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَشَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَشَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَشَمَتْ |
| نَحْنُ | حَشَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَشَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَشَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْشُمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْشُمُ |
| نَحْنُ | نَحْشُمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْشُمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْشُمَ |
| نَحْنُ | نَحْشُمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْشُمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْشُمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْشُمْ |
| نَحْنُ | نَحْشُمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْشُمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْشُمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُحْشُمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُحْشُمْنَ |