Conjugation of حبط
to become worthless Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَبَط |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَبِطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَبِطْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَبِطَ |
| نَحْنُ | حَبِطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَبِطْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَبِطُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْبَطُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْبَطُ |
| نَحْنُ | نَحْبَطُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْبَطَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْبَطَ |
| نَحْنُ | نَحْبَطَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْبَطْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْبَطْ |
| نَحْنُ | نَحْبَطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْبَطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْبَطُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَبِطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَبِطْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَبِطَتْ |
| نَحْنُ | حَبِطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَبِطْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَبِطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْبَطُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْبَطُ |
| نَحْنُ | نَحْبَطُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْبَطَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْبَطَ |
| نَحْنُ | نَحْبَطَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْبَطْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْبَطِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْبَطْ |
| نَحْنُ | نَحْبَطْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْبَطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْبَطْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْبَطِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْبَطْنَ |