Conjugation of حاف
to wrong, to deal unjustly with Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَيْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | حِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَافَ |
| نَحْنُ | حِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَافُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِيفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِيفُ |
| نَحْنُ | نَحِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِيفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِيفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِيفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِيفَ |
| نَحْنُ | نَحِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِيفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِفْ |
| نَحْنُ | نَحِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِيفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِيفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَافَتْ |
| نَحْنُ | حِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِيفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحِيفُ |
| نَحْنُ | نَحِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِيفَ |
| نَحْنُ | نَحِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِفْ |
| نَحْنُ | نَحِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِيفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِفْنَ |