Conjugation of جد
to be serious Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | جِدَّة |
الْمَاضِي
| أَنَا | جَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | جَدَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | جَدَّ |
| نَحْنُ | جَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | جَدَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | جَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَجِدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَجِدُّ |
| نَحْنُ | نَجِدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجِدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَجِدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَجِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَجِدَّ |
| نَحْنُ | نَجِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجِدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَجِدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَجِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَجِدَّ |
| نَحْنُ | نَجِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجِدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَجِدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | جِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | جِدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | جَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | جَدَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | جَدَّتْ |
| نَحْنُ | جَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | جَدَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | جَدَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَجِدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَجِدُّ |
| نَحْنُ | نَجِدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَجْدِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَجِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَجِدَّ |
| نَحْنُ | نَجِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَجْدِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَجِدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَجِدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَجِدَّ |
| نَحْنُ | نَجِدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَجْدِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَجْدِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | جِدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِجْدِدْنَ |