Conjugation of ثابر
to persevere, to persist, to apply oneself with zeal Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُثَابَرَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | ثَابَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثَابَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ثَابَرَ |
| نَحْنُ | ثَابَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثَابَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ثَابَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُثَابِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُثَابِرُ |
| نَحْنُ | نُثَابِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُثَابِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُثَابِرَ |
| نَحْنُ | نُثَابِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُثَابِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُثَابِرْ |
| نَحْنُ | نُثَابِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثَابِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثَابِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ثَابَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثَابَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ثَابَرَتْ |
| نَحْنُ | ثَابَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثَابَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ثَابَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُثَابِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُثَابِرُ |
| نَحْنُ | نُثَابِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُثَابِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُثَابِرَ |
| نَحْنُ | نُثَابِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُثَابِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثَابِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُثَابِرْ |
| نَحْنُ | نُثَابِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثَابِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثَابِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ثَابِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ثَابِرْنَ |