مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَوَادُع |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَوَادَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوَادَعْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَوَادَعَ |
| نَحْنُ | تَوَادَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوَادَعْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَوَادَعُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَوَادَعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَوَادَعُ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَوَادَعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَوَادَعَ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَوَادَعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَوَادَعْ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوَادَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوَادَعُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَوَادَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوَادَعْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَوَادَعَتْ |
| نَحْنُ | تَوَادَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوَادَعْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَوَادَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَوَادَعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَوَادَعُ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَوَادَعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَوَادَعَ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَوَادَعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَوَادَعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَوَادَعْ |
| نَحْنُ | نَتَوَادَعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَوَادَعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَوَادَعْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوَادَعِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوَادَعْنَ |