مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَهْتَهَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهْتَهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْتَهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْتَهَ |
| نَحْنُ | تَهْتَهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْتَهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهْتَهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُتَهْتِهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهُ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَهْتِهُ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُتَهْتِهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهَ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَهْتِهَ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُتَهْتِهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهْ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَهْتِهْ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْتِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْتِهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهْتَهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْتَهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْتَهَتْ |
| نَحْنُ | تَهْتَهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْتَهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهْتَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُتَهْتِهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُتَهْتِهُ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُتَهْتِهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهِي |
| هُوَ / هِيَ | تُتَهْتِهَ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُتَهْتِهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَهْتِهِي |
| هُوَ / هِيَ | تُتَهْتِهْ |
| نَحْنُ | نُتَهْتِهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَهْتِهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَهْتِهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْتِهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْتِهْنَ |