Conjugation of تهاوى
ta.haː.waːto fall altogether or one on top of the other Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَهَاوٍ |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهَاوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَاوَى |
| نَحْنُ | تَهَاوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَاوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهَاوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَهَاوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَى |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَاوَى |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَهَاوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَى |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَاوَى |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَهَاوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَاوَ |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَاوَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهَاوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَاوَتْ |
| نَحْنُ | تَهَاوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَاوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهَاوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَهَاوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَاوَى |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَهَاوَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَاوَى |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَهَاوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَاوَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَاوَ |
| نَحْنُ | نَتَهَاوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَاوَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَاوَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَاوَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَاوَيْنَ |