مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَهَادٍ |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهَادَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَادَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَادَى |
| نَحْنُ | تَهَادَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَادَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهَادَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَهَادَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَى |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَادَى |
| نَحْنُ | نَتَهَادَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَهَادَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَى |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَادَى |
| نَحْنُ | نَتَهَادَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَهَادَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَهَادَ |
| نَحْنُ | نَتَهَادَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَادَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَادَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَهَادَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَادَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَهَادَتْ |
| نَحْنُ | تَهَادَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَادَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَهَادَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَهَادَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَادَى |
| نَحْنُ | نَتَهَادَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَهَادَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَادَى |
| نَحْنُ | نَتَهَادَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَهَادَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَهَادَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَهَادَ |
| نَحْنُ | نَتَهَادَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَهَادَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَهَادَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهَادَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهَادَيْنَ |