Conjugation of تنخ
to stay, to bide, to take hold Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تُنُوخ |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَنَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَخْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنَخَ |
| نَحْنُ | تَنَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَخْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَنَخُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتْنُخُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتْنُخُ |
| نَحْنُ | نَتْنُخُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتْنُخَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتْنُخَ |
| نَحْنُ | نَتْنُخَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتْنُخْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتْنُخْ |
| نَحْنُ | نَتْنُخْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُتْنُخْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُتْنُخُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَنَخْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَخْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَنَخَتْ |
| نَحْنُ | تَنَخْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَخْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَنَخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتْنُخُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتْنُخُ |
| نَحْنُ | نَتْنُخُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتْنُخَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتْنُخَ |
| نَحْنُ | نَتْنُخَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتْنُخْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتْنُخِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتْنُخْ |
| نَحْنُ | نَتْنُخْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتْنُخْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتْنُخْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُتْنُخِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُتْنُخْنَ |