Conjugation of تعايا
ta.ʕaː.jaːto appear weak (but not actually be so; of a person) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَعَايٍ |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَعَايَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعَايَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَعَايَا |
| نَحْنُ | تَعَايَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعَايَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَعَايَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَعَايَا |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَا |
| هُوَ / هِيَ | يَتَعَايَا |
| نَحْنُ | نَتَعَايَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَعَايَا |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَا |
| هُوَ / هِيَ | يَتَعَايَا |
| نَحْنُ | نَتَعَايَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَعَايَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَعَايَ |
| نَحْنُ | نَتَعَايَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعَايَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعَايَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَعَايَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعَايَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَعَايَتْ |
| نَحْنُ | تَعَايَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعَايَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَعَايَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَعَايَا |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَعَايَا |
| نَحْنُ | نَتَعَايَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَعَايَا |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَعَايَا |
| نَحْنُ | نَتَعَايَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَعَايَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَعَايَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَعَايَ |
| نَحْنُ | نَتَعَايَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَعَايَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَعَايَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعَايَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعَايَيْنَ |