Conjugation of تحابب
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَحَابُب |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَحَابَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَابَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحَابَبَ |
| نَحْنُ | تَحَابَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَابَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَحَابَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَحَابَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَحَابَبُ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَحَابَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَحَابَبَ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَحَابَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَحَابَبْ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَابَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَابَبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَحَابَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَابَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَحَابَبَتْ |
| نَحْنُ | تَحَابَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَابَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَحَابَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَحَابَبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَحَابَبُ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَحَابَبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَحَابَبَ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَحَابَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَحَابَبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَحَابَبْ |
| نَحْنُ | نَتَحَابَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَحَابَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَحَابَبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَابَبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَابَبْنَ |