Conjugation of تبر
to destroy; to annihilate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَتْبِير |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَبَّرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَّرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبَّرَ |
| نَحْنُ | تَبَّرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَّرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَبَّرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُتَبِّرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَبِّرُ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُتَبِّرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَبِّرَ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُتَبِّرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُتَبِّرْ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِّرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِّرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَبَّرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَّرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَبَّرَتْ |
| نَحْنُ | تَبَّرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَّرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَبَّرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُتَبِّرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُتَبِّرُ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُتَبِّرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُتَبِّرَ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُتَبِّرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُتَبِّرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُتَبِّرْ |
| نَحْنُ | نُتَبِّرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُتَبِّرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُتَبِّرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبِّرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبِّرْنَ |