Conjugation of تباين
ta.baː.ja.nato be different from each other, to be dissimilar to each other Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَبَايُن |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَبَايَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَايَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبَايَنَ |
| نَحْنُ | تَبَايَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَايَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَبَايَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَبَايَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَبَايَنُ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَبَايَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَبَايَنَ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَبَايَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَبَايَنْ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَايَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَايَنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَبَايَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَايَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَبَايَنَتْ |
| نَحْنُ | تَبَايَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَايَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَبَايَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَبَايَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَبَايَنُ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَبَايَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَبَايَنَ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَبَايَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَبَايَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَبَايَنْ |
| نَحْنُ | نَتَبَايَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَبَايَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَبَايَنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبَايَنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبَايَنَّ |