Conjugation of تآلف
to be familiar or acquainted with Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَآلُف |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَآلَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَآلَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَآلَفَ |
| نَحْنُ | تَآلَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَآلَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَآلَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَآلَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَآلَفُ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَآلَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَآلَفَ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَآلَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَآلَفْ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَآلَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَآلَفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَآلَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَآلَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَآلَفَتْ |
| نَحْنُ | تَآلَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَآلَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَآلَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَآلَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَآلَفُ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَآلَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَآلَفَ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَآلَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَآلَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَآلَفْ |
| نَحْنُ | نَتَآلَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَآلَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَآلَفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَآلَفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَآلَفْنَ |