Conjugation of بوز
to pout, to grimace with the mouth Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَبْوِيز |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَوَّزْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَوَّزْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَوَّزَ |
| نَحْنُ | بَوَّزْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَوَّزْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَوَّزُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَوِّزُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزُ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَوِّزُ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَوِّزَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَوِّزَ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَوِّزْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزْ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَوِّزْ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَوِّزْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَوِّزُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَوَّزْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَوَّزْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَوَّزَتْ |
| نَحْنُ | بَوَّزْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَوَّزْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَوَّزْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَوِّزُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبَوِّزُ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَوِّزَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَوِّزَ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَوِّزْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَوِّزِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَوِّزْ |
| نَحْنُ | نُبَوِّزْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَوِّزْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَوِّزْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَوِّزِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَوِّزْنَ |