Conjugation of بربر
to grumble, to babble, to blether Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | بَرْبَرَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَرْبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَرْبَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَرْبَرَ |
| نَحْنُ | بَرْبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَرْبَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَرْبَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَرْبِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَرْبِرُ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَرْبِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَرْبِرَ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَرْبِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَرْبِرْ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَرْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَرْبِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَرْبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَرْبَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَرْبَرَتْ |
| نَحْنُ | بَرْبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَرْبَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَرْبَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَرْبِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبَرْبِرُ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَرْبِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَرْبِرَ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَرْبِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَرْبِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَرْبِرْ |
| نَحْنُ | نُبَرْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَرْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَرْبِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَرْبِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَرْبِرْنَ |