Conjugation of باشر
to take (a matter) into one's own hands Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُبَاشَرَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَاشَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاشَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَاشَرَ |
| نَحْنُ | بَاشَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاشَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَاشَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَاشِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاشِرُ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَاشِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاشِرَ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَاشِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُبَاشِرْ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاشِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاشِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَاشَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاشَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَاشَرَتْ |
| نَحْنُ | بَاشَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاشَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَاشَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبَاشِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاشِرُ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبَاشِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاشِرَ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبَاشِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبَاشِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبَاشِرْ |
| نَحْنُ | نُبَاشِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبَاشِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبَاشِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَاشِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَاشِرْنَ |