Conjugation of انهوى
to fall off, to fall headlong Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْهِوَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْهَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْهَوَى |
| نَحْنُ | اِنْهَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْهَوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَوِي |
| نَحْنُ | نَنْهَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْهَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْهَوِ |
| نَحْنُ | نَنْهَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْهَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْهَوَتْ |
| نَحْنُ | اِنْهَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْهَوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْهَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَوِي |
| نَحْنُ | نَنْهَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْهَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْهَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْهَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْهَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْهَوِ |
| نَحْنُ | نَنْهَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْهَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْهَوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْهَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْهَوِينَ |