Conjugation of انشغل
to occupy oneself, to busy oneself Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْشِغَال |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْشَغَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْشَغَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْشَغَلَ |
| نَحْنُ | اِنْشَغَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْشَغَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْشَغَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْشَغِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْشَغِلُ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْشَغِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْشَغِلَ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْشَغِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْشَغِلْ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْشَغِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْشَغِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْشَغَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْشَغَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْشَغَلَتْ |
| نَحْنُ | اِنْشَغَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْشَغَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْشَغَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْشَغِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْشَغِلُ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْشَغِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْشَغِلَ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْشَغِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْشَغِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْشَغِلْ |
| نَحْنُ | نَنْشَغِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْشَغِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْشَغِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْشَغِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْشَغِلْنَ |