Conjugation of انحجب
to shelter oneself, to cover oneself Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْحِجَاب |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْحَجَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَجَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْحَجَبَ |
| نَحْنُ | اِنْحَجَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَجَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْحَجَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحَجِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَجِبُ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحَجِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَجِبَ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحَجِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْحَجِبْ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَجِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَجِبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْحَجَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَجَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْحَجَبَتْ |
| نَحْنُ | اِنْحَجَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَجَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْحَجَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْحَجِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَجِبُ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْحَجِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَجِبَ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْحَجِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْحَجِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْحَجِبْ |
| نَحْنُ | نَنْحَجِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْحَجِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْحَجِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْحَجِبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْحَجِبْنَ |