مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْتِهَاك |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَهَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَهَكْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَهَكَ |
| نَحْنُ | اِنْتَهَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَهَكْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَهَكُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَهِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَهِكُ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَهِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَهِكَ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَهِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَهِكْ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَهِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَهِكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَهَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَهَكْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَهَكَتْ |
| نَحْنُ | اِنْتَهَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَهَكْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَهَكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَهِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَهِكُ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَهِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَهِكَ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَهِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَهِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَهِكْ |
| نَحْنُ | نَنْتَهِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَهِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَهِكْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَهِكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَهِكْنَ |