Conjugation of افتكر
to remember, to recall (someone, something) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِفْتِكَار |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِفْتَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَكَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِفْتَكَرَ |
| نَحْنُ | اِفْتَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَكَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِفْتَكَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْتَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَكِرُ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْتَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَكِرَ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْتَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَكِرْ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَكِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِفْتَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَكَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِفْتَكَرَتْ |
| نَحْنُ | اِفْتَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَكَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِفْتَكَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْتَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَكِرُ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْتَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَكِرَ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْتَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَكِرْ |
| نَحْنُ | نَفْتَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَكِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَكِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَكِرْنَ |