Conjugation of اذدكر
ið.da.ka.raمُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِذْدِكَار |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِذْدَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِذْدَكَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِذْدَكَرَ |
| نَحْنُ | اِذْدَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِذْدَكَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِذْدَكَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَذْدَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَذْدَكِرُ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَذْدَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَذْدَكِرَ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَذْدَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَذْدَكِرْ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِذْدَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِذْدَكِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِذْدَكَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِذْدَكَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِذْدَكَرَتْ |
| نَحْنُ | اِذْدَكَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِذْدَكَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِذْدَكَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَذْدَكِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَذْدَكِرُ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَذْدَكِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَذْدَكِرَ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَذْدَكِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَذْدَكِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَذْدَكِرْ |
| نَحْنُ | نَذْدَكِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَذْدَكِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَذْدَكِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِذْدَكِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِذْدَكِرْنَ |