مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِيمَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْمَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْمَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْمَأَ |
| نَحْنُ | أَوْمَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْمَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْمَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُومِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئُ |
| هُوَ / هِيَ | يُومِئُ |
| نَحْنُ | نُومِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُومِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئَ |
| هُوَ / هِيَ | يُومِئَ |
| نَحْنُ | نُومِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُومِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يُومِئْ |
| نَحْنُ | نُومِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْمِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْمِئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْمَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْمَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْمَأَتْ |
| نَحْنُ | أَوْمَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْمَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْمَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُومِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُومِئُ |
| نَحْنُ | نُومِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُومِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُومِئَ |
| نَحْنُ | نُومِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُومِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُومِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُومِئْ |
| نَحْنُ | نُومِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُومِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُومِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْمِئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْمِئْنَ |