Conjugation of أوكل
to entrust Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِيكَال |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْكَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْكَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْكَلَ |
| نَحْنُ | أَوْكَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْكَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْكَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوكِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُوكِلُ |
| نَحْنُ | نُوكِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوكِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُوكِلَ |
| نَحْنُ | نُوكِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوكِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُوكِلْ |
| نَحْنُ | نُوكِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْكِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْكِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْكَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْكَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْكَلَتْ |
| نَحْنُ | أَوْكَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْكَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْكَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوكِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُوكِلُ |
| نَحْنُ | نُوكِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوكِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوكِلَ |
| نَحْنُ | نُوكِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوكِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوكِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوكِلْ |
| نَحْنُ | نُوكِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوكِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوكِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْكِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْكِلْنَ |