Conjugation of أهوى
ʔah.waːto fall, to tumble towards something, to stretch out to, to extend towards Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِهْوَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَهْوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَهْوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَهْوَى |
| نَحْنُ | أَهْوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَهْوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَهْوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهْوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِي |
| هُوَ / هِيَ | يُهْوِي |
| نَحْنُ | نُهْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهْوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُهْوِيَ |
| نَحْنُ | نُهْوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهْوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِ |
| هُوَ / هِيَ | يُهْوِ |
| نَحْنُ | نُهْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَهْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَهْوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَهْوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَهْوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَهْوَتْ |
| نَحْنُ | أَهْوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَهْوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَهْوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُهْوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُهْوِي |
| نَحْنُ | نُهْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُهْوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهْوِيَ |
| نَحْنُ | نُهْوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُهْوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُهْوِي |
| هُوَ / هِيَ | تُهْوِ |
| نَحْنُ | نُهْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُهْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُهْوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَهْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَهْوِينَ |