Conjugation of أنكح
to marry off, to give in marriage Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنْكَاح |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْكَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْكَحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْكَحَ |
| نَحْنُ | أَنْكَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْكَحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْكَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْكِحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْكِحُ |
| نَحْنُ | نُنْكِحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْكِحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْكِحَ |
| نَحْنُ | نُنْكِحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْكِحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْكِحْ |
| نَحْنُ | نُنْكِحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْكِحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْكِحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْكَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْكَحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْكَحَتْ |
| نَحْنُ | أَنْكَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْكَحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْكَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْكِحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنْكِحُ |
| نَحْنُ | نُنْكِحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْكِحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْكِحَ |
| نَحْنُ | نُنْكِحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْكِحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْكِحِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْكِحْ |
| نَحْنُ | نُنْكِحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْكِحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْكِحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْكِحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْكِحْنَ |