Conjugation of انقض
to collapse, to break apart Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْقِضَاض |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْقَضَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْقَضَضْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْقَضَّ |
| نَحْنُ | اِنْقَضَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْقَضَضْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْقَضُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْقَضُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْقَضُّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْقَضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْقَضَّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْقَضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْقَضَّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْقَضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْقَضُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْقَضَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْقَضَضْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْقَضَّتْ |
| نَحْنُ | اِنْقَضَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْقَضَضْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْقَضَضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْقَضُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْقَضُّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضِضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْقَضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْقَضَّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضِضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْقَضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْقَضِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْقَضَّ |
| نَحْنُ | نَنْقَضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْقَضِضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْقَضِضْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْقَضِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْقَضِضْنَ |