Conjugation of أنذر
to warn, to put on guard, to caution Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنْذَار |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْذَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْذَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْذَرَ |
| نَحْنُ | أَنْذَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْذَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْذَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْذِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْذِرُ |
| نَحْنُ | نُنْذِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْذِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْذِرَ |
| نَحْنُ | نُنْذِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْذِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْذِرْ |
| نَحْنُ | نُنْذِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْذِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْذِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْذَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْذَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْذَرَتْ |
| نَحْنُ | أَنْذَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْذَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْذَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْذِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنْذِرُ |
| نَحْنُ | نُنْذِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْذِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْذِرَ |
| نَحْنُ | نُنْذِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْذِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْذِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْذِرْ |
| نَحْنُ | نُنْذِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْذِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْذِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْذِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْذِرْنَ |