Conjugation of ألهم
to inspire Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِلْهَام |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَلْهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَلْهَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَلْهَمَ |
| نَحْنُ | أَلْهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَلْهَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَلْهَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُلْهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُلْهِمُ |
| نَحْنُ | نُلْهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُلْهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُلْهِمَ |
| نَحْنُ | نُلْهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُلْهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُلْهِمْ |
| نَحْنُ | نُلْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَلْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَلْهِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَلْهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَلْهَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَلْهَمَتْ |
| نَحْنُ | أَلْهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَلْهَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَلْهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُلْهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُلْهِمُ |
| نَحْنُ | نُلْهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُلْهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُلْهِمَ |
| نَحْنُ | نُلْهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُلْهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُلْهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُلْهِمْ |
| نَحْنُ | نُلْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُلْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُلْهِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَلْهِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَلْهِمْنَ |