Conjugation of أعار
ʔa.ʕaː.rato leave oneself exposed, present oneself such as to let oneself be struck easily Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِعَارَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَعَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَعَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَعَارَ |
| نَحْنُ | أَعَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَعَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَعَارُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعِيرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِيرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُعِيرُ |
| نَحْنُ | نُعِيرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِيرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِيرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعِيرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِيرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُعِيرَ |
| نَحْنُ | نُعِيرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِيرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِيرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُعِرْ |
| نَحْنُ | نُعِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِيرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِيرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَعِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَعِيرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَعَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَعَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَعَارَتْ |
| نَحْنُ | أَعَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَعَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَعَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعِيرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِيرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُعِيرُ |
| نَحْنُ | نُعِيرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعِيرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِيرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعِيرَ |
| نَحْنُ | نُعِيرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعِيرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعِرْ |
| نَحْنُ | نُعِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَعِيرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَعِرْنَ |