Conjugation of أصر
to persist Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِصْرَار |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَصْرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَصْرَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَصَرَّ |
| نَحْنُ | أَصْرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَصْرَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَصَرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُصِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُصِرُّ |
| نَحْنُ | نُصِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصِرُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصِرُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُصِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُصِرَّ |
| نَحْنُ | نُصِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُصِرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُصِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُصِرَّ |
| نَحْنُ | نُصِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُصِرُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَصِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَصِرُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَصْرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَصْرَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَصَرَّتْ |
| نَحْنُ | أَصْرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَصْرَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَصْرَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُصِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُصِرُّ |
| نَحْنُ | نُصِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُصِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُصِرَّ |
| نَحْنُ | نُصِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُصِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُصِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُصِرَّ |
| نَحْنُ | نُصِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُصْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُصْرِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَصِرِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَصْرِرْنَ |