Conjugation of أشمت
to cause someone to rejoice at another's misfortune Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِشْمَات |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَشْمَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَشْمَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | أَشْمَتَ |
| نَحْنُ | أَشْمَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَشْمَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَشْمَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُشْمِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتُ |
| هُوَ / هِيَ | يُشْمِتُ |
| نَحْنُ | نُشْمِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُشْمِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتَ |
| هُوَ / هِيَ | يُشْمِتَ |
| نَحْنُ | نُشْمِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُشْمِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتْ |
| هُوَ / هِيَ | يُشْمِتْ |
| نَحْنُ | نُشْمِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَشْمِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَشْمِتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَشْمَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَشْمَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | أَشْمَتَتْ |
| نَحْنُ | أَشْمَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَشْمَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَشْمَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُشْمِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُشْمِتُ |
| نَحْنُ | نُشْمِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُشْمِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تُشْمِتَ |
| نَحْنُ | نُشْمِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُشْمِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُشْمِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تُشْمِتْ |
| نَحْنُ | نُشْمِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُشْمِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُشْمِتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَشْمِتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَشْمِتْنَ |