Conjugation of أسنى
to fill with one’s shine, to spend fulgor Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِسْنَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْنَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْنَى |
| نَحْنُ | أَسْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْنَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْنَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِي |
| هُوَ / هِيَ | يُسْنِي |
| نَحْنُ | نُسْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْنِيَ |
| نَحْنُ | نُسْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْنِ |
| نَحْنُ | نُسْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْنَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْنَتْ |
| نَحْنُ | أَسْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْنَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْنَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسْنِي |
| نَحْنُ | نُسْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْنِيَ |
| نَحْنُ | نُسْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْنِ |
| نَحْنُ | نُسْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْنِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْنِينَ |