مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | أَسَف |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسِفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَسِفَ |
| نَحْنُ | أَسِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسِفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسِفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آسَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْسَفُ |
| نَحْنُ | نَأْسَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آسَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْسَفَ |
| نَحْنُ | نَأْسَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آسَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْسَفْ |
| نَحْنُ | نَأْسَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْسَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْسَفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسِفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسِفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَسِفَتْ |
| نَحْنُ | أَسِفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسِفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آسَفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْسَفُ |
| نَحْنُ | نَأْسَفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آسَفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْسَفَ |
| نَحْنُ | نَأْسَفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آسَفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْسَفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْسَفْ |
| نَحْنُ | نَأْسَفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْسَفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْسَفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْسَفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْسَفْنَ |