Conjugation of أسأم
to bore Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِسْآم |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْأَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْأَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْأَمَ |
| نَحْنُ | أَسْأَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْأَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْأَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْئِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْئِمُ |
| نَحْنُ | نُسْئِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْئِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْئِمَ |
| نَحْنُ | نُسْئِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْئِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْئِمْ |
| نَحْنُ | نُسْئِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْئِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْئِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْأَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْأَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْأَمَتْ |
| نَحْنُ | أَسْأَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْأَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْأَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْئِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسْئِمُ |
| نَحْنُ | نُسْئِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْئِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْئِمَ |
| نَحْنُ | نُسْئِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْئِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْئِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْئِمْ |
| نَحْنُ | نُسْئِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْئِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْئِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْئِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْئِمْنَ |