Conjugation of أربك
to embarrass Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِرْبَاك |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَرْبَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَرْبَكْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَرْبَكَ |
| نَحْنُ | أَرْبَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَرْبَكْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَرْبَكُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُرْبِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكُ |
| هُوَ / هِيَ | يُرْبِكُ |
| نَحْنُ | نُرْبِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُرْبِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكَ |
| هُوَ / هِيَ | يُرْبِكَ |
| نَحْنُ | نُرْبِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُرْبِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكْ |
| هُوَ / هِيَ | يُرْبِكْ |
| نَحْنُ | نُرْبِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَرْبِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَرْبِكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَرْبَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَرْبَكْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَرْبَكَتْ |
| نَحْنُ | أَرْبَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَرْبَكْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَرْبَكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُرْبِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُرْبِكُ |
| نَحْنُ | نُرْبِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُرْبِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُرْبِكَ |
| نَحْنُ | نُرْبِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُرْبِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُرْبِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُرْبِكْ |
| نَحْنُ | نُرْبِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُرْبِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُرْبِكْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَرْبِكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَرْبِكْنَ |