Conjugation of أذنب
to sin, to commit a crime Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِذْنَاب |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَذْنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَذْنَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَذْنَبَ |
| نَحْنُ | أَذْنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَذْنَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَذْنَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُذْنِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُذْنِبُ |
| نَحْنُ | نُذْنِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُذْنِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُذْنِبَ |
| نَحْنُ | نُذْنِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُذْنِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُذْنِبْ |
| نَحْنُ | نُذْنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَذْنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَذْنِبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَذْنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَذْنَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَذْنَبَتْ |
| نَحْنُ | أَذْنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَذْنَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَذْنَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُذْنِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُذْنِبُ |
| نَحْنُ | نُذْنِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُذْنِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُذْنِبَ |
| نَحْنُ | نُذْنِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُذْنِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُذْنِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُذْنِبْ |
| نَحْنُ | نُذْنِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُذْنِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُذْنِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَذْنِبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَذْنِبْنَ |