Conjugation of أخاف
to frighten Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِخَافَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَخَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَخَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَخَافَ |
| نَحْنُ | أَخَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَخَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَخَافُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِيفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُخِيفُ |
| نَحْنُ | نُخِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِيفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِيفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِيفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُخِيفَ |
| نَحْنُ | نُخِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِيفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُخِفْ |
| نَحْنُ | نُخِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِيفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِيفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَخِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَخِيفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَخَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَخَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَخَافَتْ |
| نَحْنُ | أَخَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَخَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَخَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخِيفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِيفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُخِيفُ |
| نَحْنُ | نُخِيفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخِيفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخِيفَ |
| نَحْنُ | نُخِيفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخِيفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخِفْ |
| نَحْنُ | نُخِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَخِيفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَخِفْنَ |