Conjugation of أحنى
to pity, to feel compassion for Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِحْنَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَحْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَحْنَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَحْنَى |
| نَحْنُ | أَحْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَحْنَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَحْنَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِي |
| هُوَ / هِيَ | يُحْنِي |
| نَحْنُ | نُحْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُحْنِيَ |
| نَحْنُ | نُحْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِ |
| هُوَ / هِيَ | يُحْنِ |
| نَحْنُ | نُحْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَحْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَحْنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَحْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَحْنَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَحْنَتْ |
| نَحْنُ | أَحْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَحْنَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَحْنَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُحْنِي |
| نَحْنُ | نُحْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُحْنِيَ |
| نَحْنُ | نُحْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُحْنِ |
| نَحْنُ | نُحْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحْنِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَحْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَحْنِينَ |