Conjugation of احتوى
to contain Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِحْتِوَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِحْتَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْتَوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِحْتَوَى |
| نَحْنُ | اِحْتَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْتَوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِحْتَوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْتَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | يَحْتَوِي |
| نَحْنُ | نَحْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْتَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْتَوِيَ |
| نَحْنُ | نَحْتَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْتَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْتَوِ |
| نَحْنُ | نَحْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْتَوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِحْتَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْتَوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِحْتَوَتْ |
| نَحْنُ | اِحْتَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْتَوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِحْتَوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْتَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْتَوِي |
| نَحْنُ | نَحْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْتَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْتَوِيَ |
| نَحْنُ | نَحْتَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْتَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْتَوِ |
| نَحْنُ | نَحْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْتَوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْتَوِينَ |