Conjugation of أجرم
to act criminally, to commit a crime Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِجْرَام |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَجْرَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَجْرَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَجْرَمَ |
| نَحْنُ | أَجْرَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَجْرَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَجْرَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُجْرِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُجْرِمُ |
| نَحْنُ | نُجْرِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُجْرِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُجْرِمَ |
| نَحْنُ | نُجْرِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُجْرِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُجْرِمْ |
| نَحْنُ | نُجْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَجْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَجْرِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَجْرَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَجْرَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَجْرَمَتْ |
| نَحْنُ | أَجْرَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَجْرَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَجْرَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُجْرِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُجْرِمُ |
| نَحْنُ | نُجْرِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُجْرِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُجْرِمَ |
| نَحْنُ | نُجْرِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُجْرِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُجْرِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُجْرِمْ |
| نَحْنُ | نُجْرِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُجْرِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُجْرِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَجْرِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَجْرِمْنَ |