Conjugation of أثاب
to reward. Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِثَابَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَثَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَثَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَثَابَ |
| نَحْنُ | أَثَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَثَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَثَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُثِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِيبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُثِيبُ |
| نَحْنُ | نُثِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِيبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِيبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُثِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِيبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُثِيبَ |
| نَحْنُ | نُثِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِيبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُثِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُثِبْ |
| نَحْنُ | نُثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِيبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَثِيبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَثَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَثَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَثَابَتْ |
| نَحْنُ | أَثَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَثَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَثَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُثِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِيبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُثِيبُ |
| نَحْنُ | نُثِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُثِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُثِيبَ |
| نَحْنُ | نُثِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُثِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُثِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُثِبْ |
| نَحْنُ | نُثِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُثِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُثِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَثِيبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَثِبْنَ |