Conjugation of أبى
to be in lack, to be necessary Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِبَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَى |
| نَحْنُ | أَبَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَى |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبَى |
| نَحْنُ | نَأْبَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَى |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبَى |
| نَحْنُ | نَأْبَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبَ |
| نَحْنُ | نَأْبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَتْ |
| نَحْنُ | أَبَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبَى |
| نَحْنُ | نَأْبَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبَى |
| نَحْنُ | نَأْبَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبَ |
| نَحْنُ | نَأْبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبَيْنَ |