Conjugation of أبهم
to make obscure, doubtful or ambiguous Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِبْهَام |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْهَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْهَمَ |
| نَحْنُ | أَبْهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْهَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْهَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْهِمُ |
| نَحْنُ | نُبْهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْهِمَ |
| نَحْنُ | نُبْهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْهِمْ |
| نَحْنُ | نُبْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْهِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْهَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْهَمَتْ |
| نَحْنُ | أَبْهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْهَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْهِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبْهِمُ |
| نَحْنُ | نُبْهِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْهِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْهِمَ |
| نَحْنُ | نُبْهِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْهِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْهِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْهِمْ |
| نَحْنُ | نُبْهِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْهِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْهِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْهِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْهِمْنَ |