Conjugation of أبكى
to make (someone) weep Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِبْكَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْكَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْكَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْكَى |
| نَحْنُ | أَبْكَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْكَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْكَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْكِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِي |
| هُوَ / هِيَ | يُبْكِي |
| نَحْنُ | نُبْكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْكِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْكِيَ |
| نَحْنُ | نُبْكِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْكِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْكِ |
| نَحْنُ | نُبْكِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْكِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْكَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْكَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْكَتْ |
| نَحْنُ | أَبْكَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْكَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْكَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْكِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبْكِي |
| نَحْنُ | نُبْكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْكِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْكِيَ |
| نَحْنُ | نُبْكِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْكِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْكِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْكِ |
| نَحْنُ | نُبْكِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْكِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْكِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْكِينَ |