Conjugation of أبر
ʔa.ba.rato speak badly of a person in his absence, to backbite Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | أَبْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَرَ |
| نَحْنُ | أَبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِرُ |
| نَحْنُ | نَأْبِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِرَ |
| نَحْنُ | نَأْبِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِرْ |
| نَحْنُ | نَأْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَرَتْ |
| نَحْنُ | أَبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِرُ |
| نَحْنُ | نَأْبِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِرَ |
| نَحْنُ | نَأْبِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِرْ |
| نَحْنُ | نَأْبِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبِرْنَ |